ปิดเทอมที่ผ่านมาทำให้รู้สึกว่า
แค่การอยู่บ้านก็ทำให้รู้สึกสบายใจกว่าการอยุ่ที่มหาลัย
ไม่ต้องเห็น ไม่ต้องพบ ไม่ต้องเจอ ไม่ต้องรู้สึก
ไม่ต้องหน้าชินชาอีกแล้ว
การที่ได้ไปไหนมาไหนคนเดียว มันทำให้ผมคิดเรื่องที่ผ่านๆมา
การได้ทำบางทีมันก็ทำให้รุ้สึกว่าการทำได้แค่ฝันมันอาจจะดีกว่า
บางเรื่องต้องทำให้ได้แต่ร่างกายไม่ยอมให้ใจมันสั่ง
บางครั้งแม้คืนเปลี่ยนเวียนวนไปเท่าไร เราก็ "ทำได้เพียง" แค่รอ
บางครั้งการรอของใครบางคนไม่ก็ไม่มีจุดหมาย แต่ทำไมต้องรอ
รอไปเพื่ออะไร รอแล้วได้อะไรกลับมา นอกจากคำว่าเสียใจที่กลับมาย้ำในหัวใจแล้วมีอะไรที่ได้กลับมาอีกมั๊ย เหตุผลอาจเป็นเพราะเราไม่บอกหัวใจให้หยุดฝัน
ถ้าคุณเคยรออะไรสักอย่างรอทั้งๆที่รุ้ว่ามันไม่กลับมา คุณคงจะพบคำตอบว่าทำไมถึงต้องรอ

เรื่องที่พิมพ์ไป ทั้งหมด

เป็นสิ่งที่ผ่าน ที่พบ ที่เคยรู้สึก ที่รอ มาต้วยตัวเอง

และวันนี้หัวใจของผมก็ยังไม่หยุดฝัน

และยังไม่รุ้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหยุดรอ...